PILOTO

Patay sindi ang ilaw, matindi ang kapit ng mga pasahero sa kanilang upuan. may mga pagkakataong biglang bubulusok, tatagilid, aangat ang aming sinasakyan. Malakas ang hangin at ulan sa labas at manakanakang pagliwanag dulot ng kidlat. Nagbagsakan na ang emergency oxygen sa bawat katapat ng upuan. Halata sa mga pasahero ang takot na nadarama. Yan ang eksena sa loob ng eroplanong sinasakyan ko.

Hindi inaasahan na mapadaan ang eroplano sa kalawakan na iba iba ang lakas ng ihip ng hangin, may pakaliwa, may pakanan may kasamang pagulan at kidlat.. may bagyo yata. Kaya naman wala sa tamang paglipad ang eroplano. Parang nililindol kami sa loob ng sasakyang iyon.

May nakapikit, may umiiyak an parang ito na ang aming katapusan. Ang aking katabi, may sinasabi sa akin.

"Ito na yata ang katapusan, iho bakit sa kabila ng nangyayari, nakukuha mo parin mglaro ng PSP, bakit relax na relax ka? samantalang kaming mga kasama mo dito'y di na malaman ang gagawin.?"

"Ano pong ikinatatakot nyo?"

"Hindi ka natatakot? Maaring bumagsak na ang eroplano"

"Hindi ho"

"Bakit?"

"Dahil ang piloto ho nito ay ang tatay ko"

***Ikaw, kanino mo pinagkakatiwala ang buhay mo?

 

ANO PA BA ANG SUSUNOD?

Paumanhin, ilalabas ko lang ang aking nararamdaman.

Unang buwan ng 2011, matindi ang pagsubok na atin ngayong pinagdadaanan.. oo, atin, kadamay ka, sa ayaw mo at sa gusto, kadamay tayo.

Sumisirit pataas ang halaga ng ating pangunahing pangngailangan. Konting higpit pa nga ika ko. Tanging nasa ating mga sariling kontrol lang ang paraan para makatawid sa krisis na ito..

Bumanat ang carnapping syndicate.. organisado yan, malamang pa sa alamang, matagal ng gawain ito. Nagkaron ng patayan, dalawang magkasunod na insidente kaya naman napagtuunan ng pansin. Magaling ang estilo ng grupo, walang kawala ang biktima.

Nasa kainitan pa sa mata ng publiko, bumanat naman itong terorismo, isang bus ang pinasabog na may lulang mga pasahero. limang inosenteng buhay ang nasawi, at marami ang sugatan. Ligtas pa ba tayong mga sibilyan? Hindi ko sinisisi ang seguridad ng ating bayan. Napatunayan lang ang katotohanang maisasagawa ang ano mang mithiin basta ito ay planado at nasasaayos. May naglabasan ng mga patalastas, may banta ng terorismo sa bansa. Ibig sabihin, hindi na ligtas dito sa ating bayan? Lumabas na sa publiko ang larawan na maaring may kinalaman.. hindi pa salarin sa pagkat wala pang direktang makapagsasabing sila nga ang may sala. Sana nga, mahuli na ang mga putang inang walang konsensyang ito.

Umuusok pa at bukang bibig pa ng mamamayan, may bumanat na naman, sampung buhay, sabay sabay na nawala sa kanilang katawan. Aksidenteng bumagsak ang gondola lift na kinalululanan ng trabahente. Ang dahilan ay overloading. San tayo hihingi ng hustisya para sa ganito. Masakit ang mawalan ng mahal sa buhay. Iintayin pa ba nating mangyari ang ganito bago tayo magkaron ng solusyon? Tigil ang pag gawa, kulang sa permiso.. kulang ang safety gadget.  anak naman ng tipaklong...

At ito ang ipinagngingitngit ko, ang pagsabog ng kurakutang naganap at nagaganap sa hanay ng ating sundalo. Tumataginting na 50 milyong piso, hindi kada taon kundi kada buwan na syang pangtustos sa bala, sa gamit, sa bota, sa pagpapagamot ng ating mga sundalo ang ibinubulsa ng kanilang kataas taasan lider at ng galamay nito. Nakikita natin ang kalagayan ng ating mandirigma, nakakaawa ang buhay sa pakikipaglaban para sa kapayapaan. nagbubuwis ng buhay laban sa banta sa ating seguridad. Malayo sa pamilya, laging nasa harap ng panganib. Pinagtatawanan natin ang gamit, daig pa ng mga kalabang sa bundok naninirahan. Ito ang hindi dapat pabayaan. At kung sakaling ito ay may katotohanan, isang napakalaking PUTANGINA sa lahat ng akusado. San ba naggagaling ang pondong ibinubulsa diumano ng mga yan, sa atin din mga manggagawa.

Isipin na lang ang damdamin ng isang ordinaryong sibilyan ng tulad ko kumpara sa damdamin ng mga pamilya o kaanak ng ating sundalo at ng mismong sarili nila.  Nakakagigil, nakakapanlumo, nakakawalang gana.

salamat

BATA BATA, MASAKIT ANG MADAPA (repost & edited)

Napag-isipan irepost para maiupdate ang bahay :)

Isang hapon, nakatambay ako sa harap ng tindahan ng nanay ko ng dumaan ang aming kapitbahay na may dalang balde na pinaglagyan ng kaning baboy at may pasan na isang buwig ng saging..

Banjo: Ka isyong, daan muna kayo, eh eh, ginabi yata kayo masyado?

Dumaan nga sa tindahan naupo pa sa may tapat ko, nagtanggal ng sumbrero at nagpaypay (paraan ko lang iyong ng pagbati haha kasi kalimitan pag pinadaan mo ang isang tagabaryo, ang isasagot ay "sige na at akoy may gagawin pa" o kaya "akoy may pupuntahan pa.)

Ka Isyong: Akoy napahunta dyan sa ibaba kaya ako'y ngayon laang.

Banjo: Sinasabi ko na nga ba't nasabit na naman ang nguso nyo eh no hahaha. Ilan na ho ba ang baboy nyo sa pulo? 

Ka Isyong: Ay utoy, ang inahin ko'y buntis na. ang laki.. tiyak kong malulusog na naman ang magiging biik nyan.. hindi ako gumagamit ng feeds na yan, etong kaning baboy,  sakwa (laman o pinag-ugatan ng saging o gabi na nakabaon sa ilalim ng lupa) lang ng punong gabi at saging ayos na.. mas masustansya pa.. hukayin ko nga lahat ng sakwa ah.. itinira ko na lang ung mapapakinabangan pa..

Langya, ang layo ng sagot sa tanong ko eh.. kaya madalas masabit nguso nito.. ang hilig humunta hehehe

Banjo: Teka ho't ako'y magtitimpla lang ng kape..

Kung maghihintay nga ng kape, maghahanda na rin ako ng San Mig light para sa mahabahabang huntahan..

Ka Isyong: kay tagal naman hehehe... biro lang utoy, wag na at malapit na din naman maghapunan.. ay sya ako'y paparine na..

Hehehehehe (sa isip isip ko lang)

Banjo: ay sige ho.. maglalabas pa naman sana ko ng pulutan at alak.. hahahaha...

Ka Isyong: Dyaskeng bata ire ah.. masakit ba..bangon jan... matapang iyan..

Napatingin ako sa sinabihan ng matanda.. Isang bata pala nadapa.. Naapakan ang isang kahoy na nalalglag sa traysikel na may dalang mga sinibak na kahoy panggatong. Tumayo lang ang bata, parang walang nangyari, tumingin sa kanyang pinaggalingan.. (yan ang batang nayon.. matapang) inayos muli ang kahoy sa daraan.. (langya, inayos pa eh, napaisip tuloy ako sa inasal ng bata)

Maya maya, may batang humahagibis ng takbo, naapakan ulit ang kahoy, nadapa din.. pero ganon din.. tiningnan lang ang paligid kung may nakakita.. palibhasa, medyo tago ako dahil sa pader na nakaharang sa gilid ng tindahan. nagpagpag lang ng damit.. hinayaan lang si kahoy..tumakbo na muli..
Sa isip isip ko, kalokong bata nung nauna, para lang may matisod ulit kaya pala inayos pa ang magkakaharang ng kahot sa daan.. tsk tsk..

Papasok na ko sa loob ng bahay ng may narinig na naman ako na parang nadapa..at meron nga. Naku, kilala ko ito.. anak ito ni Ka isyong. Naglaro pa siguro sa ibaba kaya ngayon lang umuwi... oo nga pala kasama sya kanina ni ka Isyong nung mapansin kong papunta pa lang sila sa pulo.. narinig kong nagsalita ang bata..

Bata: Aray ko.. tsk sino bang naglagay nito dito.. alam na nakakatalisod eh.. hmmmpp, jan ka nga sa tabi,  mamaya may matisod pa ulit sayo..

Kinuha si kahoy at inilagay sa may tabi ng daan.. Napangiti ako sa inasal ng anak ni Ka Isyong.. Sa loob loob ko.. Yan ang bata, matapang na, may kababaang loob pa, ayaw nyang may matisod pa ulit kaya itinabi nya ang kahoy na panggatong..

Hindi pa ko umaalis sa pwesto ko dahil malalim ang aking pagiisip sa ginawi ng anak ni Ka Isyong, maya maya bumalik ang bata sa kanya pinagkadapaan, kinuha si kahoy at binitbit pauwi.. 

 Aba, at mautak pa.. 

*** maraming pagkakataon na tayo ay nadapa at muling bumangon, siguro mas makabubuting alisin ang dahilan ng ating pagkakadapa upang wala hindi na maulit pa sa iba.

EDSA DOS

Enero 20, 2001

Matatapos na ang buwan ng enero ay ni hindi ko man lang narinig na ipinagdiwang o ginunita ang araw na ito. Sampung taon na din ang lumipas. Ang EDSA II ang araw na muling nagkaisa at nagsamasama ang pinoy para sa iisang layunin at adhikain. Para sa pagbabagong hinahangad ng bawat pinoy. Nandun na ang diwa, nandun na ang layunin, nandun na ang pangarap. Muling pinatunayan ang lakas at pwersa ng pagkakaisa.  At nagwagi ang sambayanang pilipino.

Pero sino nga ang tunay na nagwagi? Sino ang tunay na talunan?

Hindi akalain ni Juan Dela Cruz na ang pagkakaisang ito ng kanyang sambayan ang umpisa pala ng kanyang mas malalang kalbaryo. Na ang magiging bunga pala ng pagkakapit bisig ng bawat isa ay babaing pandak siyam na taong pagkakawatak watak naman ng sambayanang pilipino, pakikipaglaban para sa sariling buhay, pakikipaglaban sa mas lumalalang kahirapan, at ng harapang katiwalian.

Oo, walang perpekto, lahat naman nagkakamali. Hindi lang ang ang naging bunga ng rebolusyunaryong ito na naging syang dahilan ng mas lalong pagkakalugmok ni Juan, na ngayon ay pilit paring  kapittuko sa kongreso kumakapit sa pwesto ang syang winawalanghiya sinisisi ko. Kundi sinisisi ko ang sarili ko dahil sa akin din mismong paraan, naging bahagi ako ng  pagkakamali, napakalaking pagkakamaling pagkakaisang iyon. Kung sabagay walang nagsisisi sa mangyayari pa lamang.  Paumanhin naman, naghangad din lang ng pagbabago pasa sa akin din mismong kinabukasan.

Tamang hindi na gunitain pa kahit kelan ang anibersaryo nito, hindi na dapat pang ipagdiwang dahil wala akong nalalaman na taong nagselebra ng araw ng kanyang napakalaking pagkakamali at kahihiyan.

TATLONG MUKHA NG KAMATAYAN

Nagpapasalamat po ang tambay sa inyong pagbati aking mga kaibigan sa blogosperyo,  wala po akong entry tungkol sa aking kaarawan, kasi pumila lang naman po ako ng pagkahabahaba sa LTO para sa pagrerenew ng aking (Driver's Liscense). kumusta naman un. .hahahaha... 

Eh bakit ganyan ang title ng aking entry? Kasi ganito po iyon, dahil nalalapit na ang araw ng mga emo puso.

Block ang FB at iba pang networking sites dito sa impyerno aming opisina.. mabuti na lang at ang blogsite ay hindi nadamay o baka nalimutan lang ng ulanghiyang magaling naming IT.

Natatandaan ko pa ang isang post ko sa isang Fun Page sa FB wayback 2010, siguro month of september pa yun. Adik din ako sa FB nung time na yun, kung hindi nga lang nablock, baka until now naman. At  kung sakaling hindi man block ang FB dito eh hindi ko na din mahahalukay ang post na yun, paniguradong sobrang natabunan na. o baka deleted na. Dahil malapit na ang araw ng mga puso kaya maki uso na din ang tambay. Iniisip kong mabuti kung ano ang nasabi ko sa post ko na yun.  Pero tanda ko pa din ang sinulat ko at ang ibang mga comment ng member..

at eto un (hindi eksakto pero ganyan ang sinulat ko noon at mga comment nila)

post:
Bibigyan ko kayo ng isang sitwasyon...
Kung ang taong mahal na mahal mo at matagal mo nang hinahanap ay nasa kabila ng kalsada lang pala at naghihintay sayo, sabik na sabik mo na syang yakapin at ikulong sa iyong bisig. Subalit bago ka makatawid sa kalsada ay kailangan mong dumaan sa isa sa tatlong pinto na nakaharang sa iyong daraanan.
Ang unang pinto ay punong puno ng baga at nagaapoy ang loob.
Ang ikalawang pinto ay puno ng masasamang tao at mga goons, adik, rapist at killer.
At ang ikatlong pinto ay puno ng leon at tigre na talong taon ng hindi kumakain.
Kung talagang mahal na mahal mo ang taong iyon na matagal mo ng hinahanap at kasiyahan para makapiling sya. Anong pinto ang iyong pipiliin.

ganito naman ang mga comment nila.

comment: adik ka, lakas ng trip mo.. jajajaja

comment: Ako, dun sa pangalawa, paparape na lang ako hihihi.

comment: ang hirap mo namang mahalin.

comment: ang hirap naman, pede bang tumalon na lang hahaha.

comment: sya na lang ang papupuntahin ko sa kin hehehe

comment ko: kung talagang nagmamahal ka, alam mo ang tamang pinto na iyong dadaanan.

comment: dun ako sa goons, hita ko lang katapat nila :)

comment: di bale na lang, ayaw ko pa mamatay jajajaja.

commentko: masasagot mo ng tama kung tunay ang iyong nararamdamang pagmamahal.

ang dami pang mga comment na kung ano ano ang sinabi at ang opinyon nila, ayaw pumili, ang hirap naman daw.. hanggang may nag comment na isa

comment: dun ako sa pangatlo, imposibleng mabuhay ang leon at tigre sa loob ng talong taon na hindi kumakain.. hahaha.. tama ko diba?

comment ko: may tumama din sa wakas.. tama, ang pangatlong pinto ang iyong dapat piliin, imposible naman talaga. hahaha

comment ko: ito lang po ang punto ko. See, ang pagmamahal hindi lang puso ang pinaiiral, kailangan din ng isip, hindi sa lahat ng pagkakataon, kailangan mo sundin palagi ang puso. hindi sugod ng sugod, na kahit ipahamak ang sarili para sa taong minamahal. Sa sitwasyong ibinigay ko, pinili ng iba ang pangalawa, pinili ng iba ang una, at may pumili naman ng pangatlo pero piling bahala na.. merong hindi na lang. 

Yan ba ang pagmamahal sa inyo? 

Kaya karamihan nagiging tanga sa larangan ng pag-ibig. Once na nagkamali, once na nasaktan, madalas ikatwiran ang salitang "nagmamahal lang". Hindi un ang katwiran, kundi naging tanga ka lang.  Jan din sa sitwasyon na yan, nais ko lang ipakita ang tunay na pagmamahal, ang pagbalanse ng puso at ng isip sa larangan ng pagmamahal.  cheerrzz sa inyo mga friends. :)

Dahil sa post ko na yan, may nagbansag sakin bilang "Tatlong mukha ng kamatayan"

Parang sa probinsya lang, kung magbigay ka ng isang aso o tuta sa kapitbahay o kakilala, asahan mong ang magiging pangalan ng aso ay ang pangalan mo. 

ENERO BENTESINGKO

Isang buwan matapos ang kapaskuhan
Martes ang araw at may pasok sa pagawaan
Ika 25 ng enero ng taong kasalukuyan
Nagpaalam muna na ako ay liliban

Gayun din naman dito sa aking munting tahanan
Ako ay aalis at sa inyo ay nagpapaalam
At dahil sa ito'y Scheduled post ko lamang
Babalik na lamang ako kinabukasan

????

Bakit ba? at ano ba ang meron?

wala lang.. ahahahah :)

cchheeerrzzzzz mga parekoy, marekoy, kuyakoy at atekoy...:)

ANG GUSALI AT ANG SIYAM NA PALAPAG

Ilang taon na din ako nawalay sa aking mga magulang, nakipagsapalaran para sa aming ikabubuhay, at eto dumating na din ang araw na aking hinihintay, ang aking pagbabalik sa aking lupang pinagmulan. Sa aking pagtahak sa daan pauwi, tila yata ako ay naliligaw, subalit tanda ko pa, ito ang daan patungo sa amin. Wala naman akong mapagtanungan, sa patuloy kong paglalakbay, may nakita ako na isang gusali. Tumigil ako at umasang may makakausap man lang.

Pumasok ako sa loob ng gusali, sa unang palapag,  puno ng naggagandahang palamuti, kumpleto ang ang gamit at halos lahat ay bago. Ang hapag puno ng pagkain.. Magandang simula para sa isang pagbabago. Pero walang tao.. wala akong mapapagtanungan..

May nakita kong hagdan at aking inakyat, hmmm.. ikalawang palapag.. mangilan ngilan na lang ang gamit. TV na lang yata ang natitira, at ibang gamit sa kusina na hindi pa nahuhugasan. Nabuhayan ako ng loob dahil meron na kong mapapagtanungan. Subalit wala din tao. Sa aking pagmamasid, may nakita ulit ako na hagdan. Akin muli itong inakyat at narating ang ikatlong palapag.

Walang laman, walang gamit subalit halatang may tumira na dito. Sa loob ng silid na iyon, napansin ko ang isang kabinet, aking binuksan at sira sirang damit lang ang aking nakita. Hagdan ulit, ilang palapag ba meron ang gusaling ito?

Inakyat muli at sa ikaapat na palapag, hindi ko inaasahan.. mistulang pinagnakawan ang silid na ito. Puro sulat ang pader, sira sira at kupas ang pintura. Nagkalat ang dumi at bakas na iniwan ng salarin. Napakasamlang ng gumawa nito. walang patawad.

Ikalima... ikaanim... ikapito... ikaw walo... hanggang narating ko ang ika siyam na palapag. Sa mga nadaanan ko, ganon lahat ang itsura ng bawat silid, mistulang pinagnakawan, wala ni isang gamit, napakarumi at may masangsang na amoy. At dito sa pang siyam, bakas na bakas pa kawalanghiyaan ng tumira dito. Sirang sira ang loob ng silid. Halatang pinagsamantalahan at walang bait sa sarili ang tumira sito. Hindi ko na nakayanan ang amoy. Mabilis ako umakyat sa hagdan..

Haaaayy.. sariwang hangin.. ito na pakataas ng gusali, subalit may mga haliging nakatayo at may mga bakal na kinakalawang.. kita sa itsura na hindi na ito tinapos ng gumagawa. At sa wakas, hindi pala ko nag iisa, meron na din ako mapapagtanungan, may isang matandang nakaupo pasandal sa isang nakatayong haligi, malayo ang tanaw, hindi alintana ang aking presensya.

"Magandang araw ho lolo"

"Sino ka at ano ang kailangan mo sakin? Isa ka ba sa aking mga anak, nais mo din ba akong pagnakawan?"

Seryosong balik sakin ni lolo, nagtataka man at may nadaramang takot at pagkaawa kay lolo ay pilit pa din akong ngumiti, halata sa mukha ni lolo ang pagod at hirap na pinagdaanan.

"Lolo, napadaan lang po ako at naisipan kong pumasok sa gusaling ito dahil bukas po ang pinto, hindi po ako magnanakaw, akala ko po walang tao dito, naghahanap lang po ako ng aking mapapagtanungan."

"Iho, halika, lumapit ka sakin at gusto ko ng kausap"

Nagkwento si lolo tungkol sa kanyang buhay, at sa kanyang mga anak. Mayaman pala si lolo. Subalit ngayon ay naghihirap. May katandaan na si lolo kaya kailangan nya pumili ng isa sa kanyang mga anak upang mangalaga ng kanyang yaman. May termino sa bawat kanyang mapili, at kapag natapos na ay hahalinhan naman ng kanyang napupusuan. Subalit sinamantala lang ang kanyang yaman para sa pansariling interes ng ilan. Kawawa si lolo.. may luha sa mata habang nagkukwento sa akin.

"Iho apo ko, ang huling pinagkatiwalaan ko na syang mangangalaga ng aking yaman ang syang walang habas na nanamantala sakin. Ang gusaling ito iho.. sa bawat palapag na dinaanan mo ay sumisimbolo ng bawat taon na dinanas ko. At itong gusaling ito na may siyam na palapag ay ang siyam na taon ng aking buhay."

Puno ng hinagpis, puno ng sama ng loob, naghahangad ng tunay na pagbabago, ng tutulong para sa muli nyang pag-ahon. Nakamata lang ako kay lolo, pinagmamasdan ang matang umiiyak, ang bibig na nangangatal. ang puting buhok sumasama sa hampas ng hangin.

"Ang huling palapag na ito, wala pa sa kalahati at hindi tapos ang pagkakagawa diba? Ang akala ko may pagbabago, subalit dumating ang aking anak. Kinuha ang lahat ng gamit ko. Nakikita mo ba ang mistulang bahay na iyon sa may malapit dito? Iyan iho, jan ako muling magsisimula , nasa unang palapag pa lamang ako. Gusto kong matibay ang pundasyon para sa aking pagbabago."

Malalim ang aking pag-iisip sa mga binaggit ni lolo

"Eh lolo, magtatanong lang ho ako kung saan ang daan pauwi sa amin"

"Iho ang guasaling kinatatyuan mo, ito ang bahay mo, gugustuhin mo bang tumira dito?, Halika apo, sumama ka sakin at tulungan mo kong simulan ang ating pagbabago"

Lumabas kami ni lolo sa gusali, sa aming paglalakad palayo, tumigil saglit si lolo at lumingon sa gusali.

"Juan"

"Ano pong sinasabi nyo lolo?"

"Juan iho"

"JUAN DELA CRUZ"

"Iyan ang aking pangalan"